«با وقوع زلزله در آذربایجان غربی و در غم از دست دادن اعضای خونواده بزرگمون، با اعلام هم‌وطنان عزیز، ۳ روز در ایران عزای عمومی اعلام شد». این خبری بود که تا شنیدم بسیار متاثر شدم. تنها کافی است لحظه‌ای خودمون رو جای این عزیزان قرار دهیم تا عمق فاجعه رو درک کنیم وقتی که اعلام می‌شه برخی از روستاها تا ۱۰۰ درصد خرابی به همراه داشته

پس از مطلع شدن دنبال راهی برای کمک بودم و هی فکر رفتن و کمک به بازماندگان به ذهنم خطور می‌کرد اما خب واقعا سختی بزرگی است که در منطقه‌ای که تقریبا دسترسی به آن دشوار است و ساعت‌ها زمان نیاز است برای رسیدن، بخوای تلاش کنی. ولی راه‌های بهتری هم برای کمک وجود داره با مراجعه به نزدیک‌ترین مرکز اهدای خون و ارسال کمک‌های متمرکز شده مردمی، می‌تونیم هم‌درد دوستانمان باشیم.

یادمان هم هست که در فاجعه بم، به علت تلاش جمعی در کمک‌رسانی به مردم منطقه، راه‌های اصلی برای رسیدن امدادگران و فراهم کردن امکانات اولیه برای بازماندگان دچار اختلال شد.

این فاجعه گذشته از پیام غم و اندوه حاوی پیام‌های عمیق‌تری هم هست. باشد با تحلیل عمیق‌تر آنها همه رستگار شویم.

من هم به نوبه خودم برای بازماندگان، آرزوی سلامتی دارم و امیدوارم در آینده‌ای نچندان دور شاهد دمیده شدن جانی دوباره در کالبدشان باشیم؛ هرچند این غم فراموش ناشدنی است.