شب گذشته داشتم در سایتهای خبری گشتی میزدم که شکه شدم

خبر فقدان و از دست دادن یکی از مردان تاثیرگذار در حوزه IT بود. فردی علیرقم نقد دیدگاههای انحصارطلبانه اش، همواره قدردان ایده ها و تلاشهایش در دنیای کامپیوتر بوده ام. همین PCها حاصل تلاشهای وی و خلاقیت بالاش و مقابله با عرفهای جامعه زمان خود است.

کلا یه حال عجیبی دارم که نتونستم چیزی در وبلاگم ننویسم

یکی از اساتید من (جناب آقای دکتر محمودزاده)، یکسال قبل از خلق اولین PC با ایشان ملاقاتی داشتن که همیشه تعریف میکنم

به نقل از دکتر محمودزاده:

بعد از پایان ترم اول دانشگاه به همراه لیسا رفیتم به دیدار دوست پسرش. وقتی وارد منزل دوستش شدیم دیدم که یه مرد با موهای ژولیده و صورت پر از جوش اومد جلو و سلام و احوال پرسی کردیم. من خیلی جا خورده بودم. بعد از کمی گفتگو سفره دلش رو باز کرد و شروع به گلایه از دانشگاه و اساتید کرد. من اون موقع نمیدونستم دقیقا میخواد چیکار کنه اما یه سال بعد نتیجه کارش رو دیدم. میگفت چرا باید سیستمهای کامپیوترها باید اونقدر بزرگ باشن که نشه تو خونه ها استفاده کرد، اونقدر با استادها بحث کردم که خسته شدم و گفتم به جای جر و بحث با اونها دانشگاه رو ترک کنم و بیام حرفم رو تو عمل بهش و اثبات کنم.

و این جوری شد که اولین PC رو خلق کرد و به احترام دوست دخترش نامش رو لیسا گذاشت. بعدها فهمیدم که اون فرد استیو جابز بود.

این مرد اون قدر بزرگ هست که واقعا از دست دادنش سخت باشه و ناباورانه. امروز روز غم انگیری برای اهل IT هست و به تمامی دوستداران محصولات اپل تسلیت میگم